പഞ്ചാബ് സർവകലാശാലയിലെ ബിടെക് പഠിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന യുവാവായ ഹരീഷ് റാണ, 2013-ൽ ഹോസ്റ്റൽ കെട്ടിടത്തിന്റെ നാലാം നിലയിൽ നിന്ന് വീണ് ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റതിനെ തുടർന്ന് ദീർഘകാലം ബോധരഹിതാവസ്ഥയിൽ തുടരുകയായിരുന്നു.
അപകടത്തിന് പിന്നാലെ, ശ്വാസം നിലനിന്നിരുന്നെങ്കിലും ബോധം തിരിച്ചെത്താതെ, വർഷങ്ങളോളം വെന്റിലേറ്ററിന്റെ സഹായത്തോടെ ജീവൻ നിലനിർത്തേണ്ടി വന്നു. ഇതോടെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ യന്ത്രങ്ങളുടെ ആശ്രയത്തിലായി.
ഈ കാലയളവിൽ, മാതാപിതാക്കളും കുടുംബാംഗങ്ങളും പ്രതീക്ഷ കൈവിടാതെ കാത്തുനിന്നു. എന്നാൽ, വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയിട്ടും ആരോഗ്യത്തിൽ പുരോഗതി ഉണ്ടാകാത്ത സാഹചര്യത്തിൽ, “ഇത് ജീവിതമാണോ, അല്ലെങ്കിൽ തീരാ വേദനയോ” എന്ന ചോദ്യമാണ് കുടുംബത്തെ ബാധിച്ചത്.
ഇതിനെ തുടർന്ന്, കേസ് നിയമപരമായി പരിഗണിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, സുപ്രീം കോടതി നിർണ്ണായകമായ ഇടപെടൽ നടത്തി. നിശ്ചിത നടപടിക്രമങ്ങൾ പാലിച്ച്, പാസീവ് യൂഥനേഷ്യ, അഥവാ കൃത്രിമ ജീവൻപിന്തുണ പിൻവലിക്കൽ അനുവദിച്ചു.
ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കുന്നതല്ല, മറിച്ച് പ്രതീക്ഷയില്ലാത്ത അവസ്ഥയിൽ വേദന നീട്ടാതിരിക്കാനുള്ള അവകാശമാണിത് എന്ന നിലയിലാണ് കോടതി തീരുമാനം വ്യക്തമാക്കിയത്.
തുടർന്ന്, മെഡിക്കൽ മാനദണ്ഡങ്ങളും നിയമ നടപടികളും പാലിച്ച് ഹരീഷ് റാണയുടെ ജീവൻപിന്തുണ പിൻവലിക്കപ്പെട്ടു. ഇതോടെ, 13 വർഷം നീണ്ടുനിന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദ പോരാട്ടത്തിന് അന്ത്യം കുറിച്ചു.
ഈ സംഭവം രാജ്യത്ത് വീണ്ടും ഒരു വലിയ ചർച്ചക്ക് വഴിവെക്കുകയാണ്, ജീവിക്കാൻ ഉള്ള അവകാശം പോലെ, മാന്യതയോടെ മരിക്കാൻ ഉള്ള അവകാശവും ഒരു അടിസ്ഥാന അവകാശമാണോ എന്നതാണ് ഇപ്പോൾ ഉയരുന്ന ചോദ്യം.
